23 آذر ,1396
زنده و جاوید فقط اوست
بسیارند انسان‌هایی که رفته‌اند؛ بعضی رفتن‌ها غم‌بار، بعضی جانسوز و بعضی حسرت آورند. مردان بی‌ادعا رفتنشان هم غم‌بار و هم‌جانسوز و هم حسرت‌آور است.
حاج خلیل جهاندارفرد
مردی بخشنده، بی‌ادعا و مصداق عملی تُنفِقوا مِمّا تُحِبّون در نهان و آشکار بود. و سخاوتمندی که همه سرمایه و داشته‌هایش حاصل کار و تلاش.
او در کمال سعه صدر و بدون تظاهر بهترین دوران عمر خود را در رکاب مجاهد کبیر  آیت‌الله‌العظمی سیدمحی‌الدین فال‌اسیری و آیت‌الله سید فخرالدین فال‌اسیری در امور عام المنفعه از جمله ساخت مسجد و مدرسه، حسینیه و خانه سازی برای نیازمندان و سایر خدمات ساخت‌وساز، همکاری بی‌ادعا و بدون تظاهر داشت. وی در آخرین باقیات‌الصالحات خود سنگ تمام گذاشت و 13 هکتار زمین، جهت ساخت بیمارستان صاحب‌الزمان(عج) با تمام اختیارات به این بنده سپرد؛ تا حق همشهریانش را هم ادا کرده باشد.
خداوند روحش را شاد و با انبیاء و ائمه طاهرینش(ع) محشور، و به بازماندگان صبری جمیل عطا فرماید ان-شاءالله.
اقل‌العباد، سیدمهدی فال‌اسیری