28 مهر ,1396

بازدید حاج سیدمهدی فال اسیری ازاولین کارگاه تولیدی کفش در نی‌ریز

مدت‌ها در تولیدی کفش اصفهان بدون هیچ مزدی کار می‌کردیم تا تولید کفش را یاد بگیریم و به همین هم راضی بودیم.

در هر دوره و زمانی شیرزنانی هستند که با مشکلات و سختی‌های زندگی دست‌وپنجه نرم کرده و ناامیدی را شرمنده خود می‌کنند.

به همراه حاج سید مهدی فال اسیری سراغ یکی از شیر زن‌های شهرمان رفتیم. خانم صدیقه شمسی یکی از کسانی که سختی‌های زندگی را به جان خرید و توانست کاری کند تا دیگر بهانه‌ای برای کسانی که اعتقاددارند در جامعه شغل نیست و از مشکلات گلایه دارند، باقی نماند.

او هم‌اکنون صاحب اولین کارگاه تولیدی کفش در نی‌ریز است. کسی که توانست با کمترین امکانات برای خود و سه فرزندش و در کنار آن برای چندین فرد دیگر ایجاد شغل کند.او کسی است که ثابت می‌کند، ضرب‌المثل« پسر کفاش همیشه پا برهنه است» همیشه درست نیست.

 در این دیدار یک‌ساعته به همراه حاج سید مهدی فال اسیری به همراه تنی چند از اصحاب مسجد پای حرف‌های دل او نشستیم. از سختی‌های زندگی‌اش می‌گوید. از زمانی که با خیاطی امرارمعاش می‌کرد و نمی‌توانست مخارج زندگی‌اش را تأمین کند. تا اینکه با پیشنهاد یکی از آشناهایشان روبرو می‌شود. فردی اصفهانی که برای فروش کفش هر از چند گاهی از اصفهان به نی‌ریز می‌آمد تا کفش‌های تولیدی دیارش را بفروشد. مرد اصفهانی به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد کار وی را دنبال کنند.

«آن زمان اوضاع اقتصادی ما بسیار بد بود. وقتی با پیشنهاد او روبرو شدیم، به او گفتم: امروز که شما به خانه‌ ما آمدی من هیچ پولی ندارم که به شما بدهم، حتی چک هم ندارم؛ اما او که تا آن زمان خانواده ما را کاملاً شناخته بود، ماشین و کفش‌هایش را به ما فروخت و رفت و به ما گفت: با ماشین از تولیدی ما در اصفهان کفش بیاورید و در نی‌ریز بفروشید.

بالاخره ما هم قبول کردیم و دو سه بار برای خرید کفش به اصفهان رفتیم. هر موقع به تولیدی کفش در اصفهان می‌رفتیم، مدت‌ها می‌ایستادیم و به تولید کفش نگاه می‌کردیم. خیلی علاقه‌مند شده بودیم. با آن‌ها صحبت کردیم و از آن‌ها خواستیم تولید کفش را به ما بیاموزد؛ اما آن‌ها مخالفت می‌کردند و می‌گفتند در شهرستانی که هیچ امکاناتی در این رابطه ندارد، این کار نشدنی است؛ اما ما با تمام وجود می‌خواستیم این مهارت را یاد بگیریم. بالاخره آن‌ها قبول کردند و ما مدت‌ها در آنجا بدون هیچ مزدی کار می‌کردیم تا تولید کفش را یاد بگیریم و به همین هم راضی بودیم.

در ابتدا دو میلیون وام قرض‌الحسنه گرفتیم و کار را شروع کردیم. شرایط در ابتدا خیلی سخت بود، یادم می‌آید دریکی از سفرهایی که در زمستان به اصفهان داشتیم، من و یکی از فرزندانم شب‌ها پشت وانت می‌خوابیدیم و پسر دیگرم جلو ماشین. صبح که از خواب بیدار می‌شدیم می‌دیدیم که کلی برف بر روی ماشین نشسته است. هوای اصفهان در آن موقع بسیار سرد بود و حتی 5،4 پتو هم جوابگوی سرمای آن روزها نبود. مدت‌ها به اصفهان می‌رفتیم و ازآنجا کفش برای فروش به نی‌ریز می‌آوردیم و سود فروش کفش‌ها را توشه سفر بعدی خود می‌کردیم.»

لبخندی می‌زند و ادامه می‌دهد...

«یادم می‌آید زمانی که به اصفهان رفته بودیم، از شدت شوق و علاقه‌ای که به کار تولید کفش داشتیم، از مقدار پولی که از سود فروش کفش به دست آورده بودیم یک کارتن نخ برای دوخت کفش خریدیم، زمانی که هنوز چیز زیادی از دوخت کفش نمی‌دانستیم؛ اما من مطمئن بودم که کار تولید کفش در نی‌ریز عملی می‌شود. خلاصه پس از تلاش‌های بسیار کار تولید کفش را در تیرماه سال 92 شروع کردیم.

در ابتدا چون ازلحاظ اقتصادی شرایط خوبی نداشتیم، با چرخ‌های کفش‌دوزی دست‌دوم شروع کردیم، وام قرض‌الحسنه می‌گرفتیم و شروع به خرید تجهیزات می‌کردیم. اول با تولید کفش زنانه شروع کردیم؛ اما به دلیل تنوع زیاد و تغیر سریع مدل در کفش‌های زنانه، تولید را متوقف کردیم و شروع به تولید کفش مردانه کردیم.

روزگار به‌سختی می‌گذشت تا اینکه یک روز به دیدار حاج‌آقا فال اسیری رفتم و ماجرا را برای ایشان شرح دادم و راهنمایی خواستم. ایشان ما را به کمیته امداد معرفی کردند. کمیته امداد بسیار با ما همکاری کرد و یک وام خوب با سود پایین به ما داد و توانستیم تجهیزات و وسایل نو برای دوخت و تولید کفش بخریم و کارگاهمان را توسعه دهیم.»

خانم شمسی هم‌اکنون در یک‌خانه که هم محل زندگی و هم محل کارش است، در کنار سه فرزند و 2 کارگر به کار تولید کفش مشغول است و روزانه حدود 30 کفش تولید می‌کنند. کفش‌ها را برای فروش به شهرستان‌های اطراف می‌برند و در کنار آن عمده‌فروشی و تک‌فروشی هم دارند.