28 مهر ,1396

آیت الله سید محی الدین فال اسیری

سید على اکبر ملقب به محیى الدین، فرزند سید محمد و نوه مجتهد فارس، سید على اکبر فال اسیرى بود. سلسله نسب این خاندان به امام موسى بن جعفر (ع) مى‏رسد.
     اصل آنان از دو روستاى فال و اسیر، از توابع لامردِ لارستان بوده و جدّ آنان، سید على ‏اکبر فال اسیرى، در شیراز اقامت گزید.
     سید محیى الدین، در سال ۱۳۱۹ ق. مطابق با ۱۲۸۰ ش. در شیراز متولد شد و در همانجا، نزد عالمان و استادان نامدار آن عصر، به تحصیل علوم دینى پرداخت و در محضر میرزا محمد صادق مجتهد و شیخ على ابیوردى و دیگران، ادبیات، فقه، اصول و فلسفه خواند و به ویژه در فقه تبحر حاصل کرد.
     ایشان چند سالى امامت مسجد وکیل شیراز را بر عهده داشت، پس از آن در سال ۱۳۰۸ ش.، به درخواست جمعى از اهالى روستاى مشکان - از روستاهاى تابع نیریز - براى تبلیغ و وعظ و ارشاد، به آنجا هجرت کرد. سید حدود ۱۳ سال در آنجا ماند، امّا در سال ۱۳۲۱ ش. براى مبارزه با بهائیت، از مشکان به نیریز آمد و تا آخر عمر در آنجا ماند و به تعلیم و تربیت شاگردان و وعظ و ارشاد خلق پرداخت و در این مدت امامت جماعت مسجد جامع مهدى (عج) را نیز بر عهده داشت. از مهمترین و قابل توجّه‏ ترین فعالیت هاى ایشان در این شهر، مبارزه با بهائیت، تجدید بناى مسجدِ ولى عصر (عج) و مدرسه علمیه امام مهدى (عج) و نیز تأسیس بیمارستان ولى عصر(عج) بود.
     ایشان سرانجام پس از عمرى کوشش در راه احیا و اعتلاى سنّت رسول اکرم (ص) و اهل‏بیت(ع) و ارشاد خلق و تعلیم و تربیت مریدان، در ۱۱ شهریور ماه سال ۱۳۶۴ ش. مطابق با ۱۷ ذى الحجه سال ۱۴۰۵ ه . ق. در سن ۸۶ سالگى در نیریز وفات یافت و در شبستان مسجد جامع مهدى (عج) به خاک سپرده شد.
     ایشان، سه پسر و هفت دختر داشت. بزرگترین فرزند ایشان، حجت ‏الاسلام سید فخرالدین فال اسیرى است